Janubiy Koreyada sugʻurtasiz tugʻish qanchaga tushadi?

Mening ismim Tamasha, yoshim 26 da va men ikki bolaning onasiman. Shunday boʻldiki, birinchi farzandim Qozogʻistonda, ikkinchisi esa Seulda tugʻildi.

Chet elda tugʻish haqida birinchi marta oʻylaganimda, javoblardan koʻra savollar koʻproq edi. Klinikani qanday tanlash kerak, hujjatlarni nima qilish lozim, shifokorlar bilan kelishib olishning iloji bormi, oldindan qancha narsani tayyorlab qo’yish kerak va oldinda yangi mamlakat turganda hamda yoningda yosh bola boʻlganda bunday qadamga qanday qaror qilish mumkin? Biz Qozogʻistondanmiz va u yerda koʻp jihatdan tanish muhit boʻlgani uchungina tushunarli tuyulardi. Seulda esa hammasini yangitdan tushunib yetishga toʻgʻri keldi: tibbiyot tizimi, maishiy mayda-chuyda masalalar, til va shaxsiy qoʻrquvlar bilan. Ammo bu tajriba menga, agar siz ham chet elda tugʻish haqida oʻylayotgan boʻlsangiz, nimaga tayyorlanish kerakligini yaxshiroq tushunishga yordam berdi.

Ushbu maqolada birinchi va ikkinchi tugʻruqqa tayyorgarlik nimalar bilan farq qilgani va qaysi jihatlarni safardan oldinroq oʻylab qoʻyish maʼqulligi haqida soʻzlab beraman.

Janubiy Koreyaga qanday borib qoldik?

Janubiy Koreyaga biz ancha oldindan qiziqib yurar edik. Onam u yerga hali 2019-yilda koʻchib oʻtgandi va bu vaqt ichida mamlakat begona va tushunarsiz tuyulmay qoldi. Erim ikkimiz ham bu mamlakat haqida tobora koʻproq oʻylashni boshladik: u yerda hech boʻlmasa ma’lum bir muddat yashab va ishlab koʻrsak-chi? 2023-yil oxirida boshqa ortga surmaymiz deb qaror qildik. K-ETA rasmiylashtirdik (Oʻzbekistonda viza rasmiylashtirish kerak), chamadonlarni yigʻdik, uydagi va hujjatlar bilan bogʻliq masalalarni hal qildik — va 2024-yil 30-yanvarda butun oilamiz bilan Inchxonga uchib keldik: men, erim va katta oʻgʻlimiz. Bizda butunlay koʻchib oʻtish rejasi yoʻq edi. Bir-ikki yil ishlab koʻramiz, vaziyatga qaraymiz, keyin esa qaytamiz, deb oʻylagandik.

Dastlabki oylarda onam soʻzning toʻgʻri ma’nosida bizni qoʻlimizdan yetaklab yurdi. Turmush qanday tuzilganini, nimani qayerdan sotib olishni, ish masalalarida chalkashib ketmaslikni va qaysi mayda-chuyda narsalarga srazu koʻnikish afzalligini tushuntirardi. Yangi davlatga bola bilan kelganingizda, hatto oddiy doʻkonga yoki poliklinikaga borish ham qiyin vazifaga aylanishi mumkin, shuning uchun uning yordami juda asqatdi. Yarim yildan keyin onam sogʻligʻi sababli Qozogʻistonga qaytishiga toʻgʻri keldi. Mana shundan keyin haqiqiy mustaqil hayot boshlandi.

Aslida biz Koreyada taxminan ikki yil qolamiz deb oʻylagandik. Ammo bu ikki yil shunchalik tez oʻtib ketdiki, hozir biror narsani oldindan aytish qiyin. Biz hali ham shu yerdamiz va katta oʻgʻlimiz koreys maktabiga borishi uchun oʻqish vizasiga hujjat topshirishni rejalashtiryapmiz. Eng qizigʻi, uchib kelgan kunimiz aeroportdayoq onamga shunday degandim: “Boʻldi, men bu yerga ikkinchisini tugʻish uchun keldim”. Oʻshanda bu shunchaki hazil edi. 2025-yil fevralida esa qizimiz dunyoga keldi.

Biz qanday tayyorlandik? Koreyadagi fuqarolik, sugʻurta va tibbiyot narxlari

• 
• 

Homadorlik haqida bilganimizda, men xursand boʻldim, onalarimiz esa avvaliga qoʻrqib ketishdi. Ularni tushunsa boʻladi: til, hujjatlar, shifokorlar va qoidalar tushunarli boʻlgan tanish mamlakatda tugʻish boshqa masala. Butunlay boshqa narsa esa — hatto qabulxonadagi oddiy suhbatni ham ba’zan tarjimon orqali olib borishga toʻgʻri keladigan chet elda tugʻishdir.

Yaqinlarimizni hammadan koʻproq hujjatlar xavotirga solayotgandi. Biz bola fuqaroliksiz qolmasligini tushuntirdik: agar ota-onasi Qozogʻiston fuqarosi boʻlsa, bola qayerda tugʻilganidan qat’i nazar, Qozogʻiston fuqaroligini oladi.

Yana bir muhim jihat — sugʻurta. Bizda sugʻurta yoʻq edi, Janubiy Koreyada esa tibbiyot qimmat. Koʻriklar, tahlillar va tugʻruq uchun oʻzimiz toʻlashimizni tushunib turardik, lekin baribir shu yerda qolishga va tugʻishga qaror qildik. Yakunda, dastlabki bosqichlarda hujjatlardan mendan faqat pasport soʻrashdi, keyinchalik esa hamma narsa shifokor nazorati, tahlillar va muntazam koʻriklar atrofida kechdi.

Koreyadagi homiladorlik — bu alohida tizim

Koreyada homiladorlikka juda katta eʼtibor bilan qarashadi. U yerda koʻpincha hisobga erta — taxminan toʻrtinchi-oltinchi haftalardayoq turishadi. Shifokor tahlillarni tayinlaydi, umumiy holatni tekshiradi, vitaminlar: temir, vitamin D3, omega-3 va boshqa elementlar boʻyicha, agar koʻrsatmalarga koʻra zarur boʻlsa, tavsiyalar beradi.

Avvaliga men uyimning yaqinida, Inchxonda nazoratda turdim. Bu juda qulay edi: butun shahar boʻylab borish shart emas, qabulga tezda kirish mumkin, homiladorlikning birinchi oylarida esa kuchni tejaydigan har bir narsani alohida qadrlaysiz.

Uch-toʻrt oydan keyin men Seuldagi yirik koʻp tarmoqli markaz — Yeouido St. Mary’s Hospital’ga oʻtdim. Uni tanishlarim tavsiya qilishgan edi va menga katta gospitalda nazoratda boʻlish tinchroq edi. Boz ustiga, ochigʻini aytsam, qizimning tugʻilganlik haqidagi guvohnomasida tugʻilgan joyi Seul deb koʻrsatilishini xohlagandim.

Inchxondan Seulgacha taxminan 30 km boʻlgani sababli, qatnash imkonsiz narsadek tuyulmasdi. Narxlar borasida ham klinikalar oʻrtasida katta farqni sezmadim. Bitta qabul bizga taxminan 80–120 ming KRW (taxminan 631–946 ming UZS) tushardi.

Til, tarjimonlar va juda sabrli shifokorlar

Koreys tilini bilmasdim, bu esa xavotirni yanada oshirardi. Qabullarda shifokorga aynan nima meni bezovta qilayotganini tushuntirish uchun Google-tarjimon, ChatGPT va yordam bera oladigan barcha narsadan foydalanardim. Ba’zan gapni bir necha bor qayta shakllantirishga, telefon ekranini koʻrsatishga va suhbatdoshim mening “raqamli koreyscha”mni tushunishini kutishga toʻgʻri kelardi. Lekin xodimlarning bunga qanchalik xotirjam munosabatda boʻlgani meni juda hayron qoldirdi. Shifokorlar va hamshiralar gʻazablanishmas, shoshiltirishmas va haqiqatan ham tushunishga harakat qilishardi. Homiladorlik tufayli ongi shundoq ham xavotirda boʻlgan inson uchun bu juda muhim: sizni talaffuzingiz, xatolaringiz yoki qoʻlingizdagi tarjimon uchun uyaltirishmasa, ancha yengil tortasiz.

Meni eng hayratda qoldirgan narsa deyarli har bir qabulda ultratovush tekshiruvi (UTT) qilingani boʻldi. Ginekolog xonasida apparat turardi va shifokor muntazam ravishda bolaning qanday rivojlanayotganini kuzatardi. Dastlabki oylarda taxminan oyiga bir marta kelardim, tugʻruq yaqinlashganda esa — har hafta. Bir safar menga qizimning UTT dagi chiroyli rasmini chiqarib, ramkaga solib sovgʻa qilishdi.

Koreyada ajoyib bir an’ana bor — chaqaloqqa hali tugʻilmasidan oldin taxallus (kichkina ism) berishadi. Avvaliga buni nima uchun kerakligini unchalik tushunmadim. Bizda koʻpincha tugʻruqni kutishadi, ism tanlashadi, oila bilan variantlarni muhokama qilishadi, lekin homiladorlik paytida bolani alohida bir nom bilan atayverishmaydi.

Keyinchalik men ham bunga koʻnikdim va qizimni xuddi barcha xodimlar kabi “Sweetie” deb travel boshladim. Bu taxallus goʻyo uni uchrashuvimizdan oldinroq yaqinroq qilgandek boʻldi va men qizim bilan hali tugʻilmasidan oldin hissiy bogʻliqlik oʻrnatdim.

Uzoq kutilgan kun: rejalashtirilgan kesarcha kesish

• 
• 

Qizim dunyoga kesarcha kesish yoʻli bilan keldi. Qozogʻistonda toʻngʻichimni ham xuddi shunday tuqqan edim, shuning uchun meni nimalar kutayotganini taxminan tushunardim. Klinikada menga shunday tushuntirishdi: birinchi tugʻruq operativ boʻlgani uchun, ikkinchisi ham kesarcha kesish orqali amalga oshiriladi. Bolalar oʻrtasidagi yosh farqi bunga taʼsir qilmadi. Buni eshitganimda yigʻlab yubordim. Shifokorlarga ishonmaganimdan emas, balki bu qanchalik qiyinligini juda yaxshi eslaganim uchun: operatsiya, undan keyingi ogʻriqlar, oʻrnidan turishga boʻlgan ilk urinishlar, tiklanish jarayoni.

Keyin biroz tinchlanib, oʻzimni ruhan tayyorlay boshladim. Aytgancha, hamma narsa rejali boʻlgani bunga juda yordam berdi. Toʻlgʻoqni kutish, vahima ichida shifoxonaga yugurish va yoʻl-yoʻlakay nima qilishni oʻylashga hojat yoʻq edi. Bizda aniq sana bor edi — 2025-yil 25-fevral.

Klinikaga operatsiyadan bir kun oldin yotdim. Shu paytdan boshlab haqiqiy intensiv jarayon boshlandi: koʻriklar, vitaminlar, tomchilatib yuboriladigan dorilar, operatsiyaga tayyorgarlik. Men oʻzimni shunchaki bemor emas, balki diqqat bilan kuzatib borilayotgan va muhim kunga sekin-asta tayyorlanayotgan insondek his qildim. Alohida hayratlantirgan narsa — taomlar boʻldi. Juda yaxshi ovqatlantirishdi: taomlar kaloriyali, toʻyimli va haqiqatan ham mazali edi. 

Ertasi kuni soat 11:00 da meni palatadan operatsiya xonasiga olib kirishdi. Soat 11:20 da qizim dunyoga keldi. Operatsiya narkoz ostida oʻtdi, men hushsiz edim. Uygʻonganimdan keyin birinchi eslaganim — kuchli ogʻriq boʻldi. Ayniqsa, meni operatsiya stolidan gʻildirakli karavotga oʻtkazayotgan paytlarida. 

Bolamsiz oʻtgan birinchi kun

• 
• 

Koreyada meni hayron qoldirgan narsa shu boʻldiki, tuqqanimdan keyin asosiy eʼtibor onaning tiklanishiga qaratildi. Menga roppa-rosa 24 soat davomida oʻrindan turishga ruxsat berishmadi, shuning uchun qizimni faqat bir sutkadan keyin koʻrdim.

Bu gʻayrioddiy tuyuldi. Miyamda tinimsiz bir fikr aylanardi: men allaqachon tuqdim, u qayerdadir yaqin atrofda, lekin men hozircha shunchaki oʻrnimdan turib, uni quchogʻimga ololmayman va u bilan birga boʻlolmayman. Bir tomondan, koʻnglim xotirjam edi: chaqaloqqa hamshiralar gʻamxoʻrlik qilayotganini bilardim. Ikkinchi tomondan — xodimlarning «hammasi yaxshi» degan soʻzlariga ishonib oʻtirmasdan, uni oʻz koʻzim bilan koʻrishni juda-juda xohlardim.

Bolalar boʻlimiga kirish uchun maxsus bir martalik xalat kiyish kerak edi. U yerda hamma narsa qatʼiy tartib va saranjom-sarishtalik bilan tashkil etilgandi: hamshiralar tagliklarni almashtirar, bolalarni emizar va ularning ahvolini kuzatib borishardi.

Kasalxonada emizishga ruxsat berishmadi, shuning uchun birinchi marta koʻkrakka solish allaqachon uyga borganda sodir boʻldi. Men uchun bu eng kutilmagan tafsilotlardan biriga aylandi. Men oʻz hayolimda butunlay boshqacha ssenariyni tasavvur qilgandim: tugʻruq, bola yonimda, emizishga boʻlgan ilk urinishlar. Ammo haqiqatda hamma narsa mahalliy qoidalar va shifoxona tartibiga koʻra amalga oshdi.

Erim yonimda va operatsiyadan keyingi ilk qadamlar

Turmush oʻrtogʻim butun shu vaqt davomida men bilan birga boʻldi. Operatsiya kuni uni palataga taklif qilishdi va keyin u ikki kun davomida yonimda qoldi.

Kesarcha kesishdan keyin hatto eng oddiy harakatlar ham qiyinlashib ketadi. Burilish, biroz koʻtarilish, karavotga oʻtirish, birinchi qadamni tashlash — bularning barchasi kuch va kimningdir yordamini talab qiladi. Shuning uchun turmush oʻrtogʻimning borligi nafaqat hissiy qoʻllab-quvvatlash, balki zaruriyat ham edi. U menga turishga, yurishga va operatsiyadan oldin oʻz-oʻzidan sodir boʻladigandek tuyulgan odatiy harakatlarga qaytishga yordam berdi.

Operatsiyadan keyin men deyarli doimiy ravishda osma ukol (kapelnitsa) ostida boʻldim. Menga glyukoza, oksitotsin, vitamin C, aminokislotalar va elektrolitlar yuborishdi. Qonni qayta tiklash uchun temir moddasi va B guruhi vitaminlari majmuasini ukol qilishdi. 

Choklar, plastir va tezda tiklanish

Meni hayratda qoldirgan yana bir narsa — klinikada kesarcha kesishdan keyingi chok bilan qanday ishlashgani boʻldi. Kesilgan joyga darhol katta maxsus plastir yopishtirishdi. Shifoxonada bor-yoʻgʻi uch kun yotdim. Uchinchi kuni bizda odatda chok deb ataladigan narsani olishdi, boshqa plastir yopishtirishdi va uyga ruxsat berishdi. Keyinchalik bitishni tezlashtiradigan maxsus malham berishdi.

Sogʻayish jarayonidan juda qoʻrqqandim, chunki kesarcha kesishdan keyin u qanchalik ogʻir kechishi mumkinligini allaqachon bilardim. Ammo bu safar hammasi men kutganimdan tezroq oʻtdi. Oson boʻldi demayman: baribir jarrohlik amaliyoti — jarrohlik amaliyoti-da. Ammo parvarish, doimiy kuzatuv va operatsiyadan keyingi qoʻllab-quvvatlashning tushunarli tizimi tufayli juda tez oʻzimga kelishga muvaffaq boʻldim.

Va, ehtimol, aynan oʻsha lahzada men ikki tajriba oʻrtasidagi farqni ayniqsa keskin his qildim. Qozogʻistonda ham kesarcha kesishni boshdan kechirgan edim va bu nimaligini bilardim. Koreyada ham mohiyatan hammasi tanish edi, lekin tashkiliy jihatdan mutlaqo boshqacha edi: tartib-qoidalar, nazorat va ona birinchi navbatda tiklanib olishi, shundan keyingina bola parvarishiga kirishishi uchun e’tibor koʻproq edi.

Keling,  bunday qilamiz: sizdan  Aviasales.uzʼga obuna bo’lish,  bizdan esa — hurmat va ehtirom

Telegram

Instagram

Koreyada sugʻurtasiz tugʻuruq qanchaga tushdi?

Bizda mahalliy sugʻurta yoʻq edi, shuning uchun barcha qabullar, tahlillar, operatsiya va klinikada yotish oʻz choʻntagimizdan toʻlandi. Kesarcha kesish amaliyotining oʻzi uchun taxminan 4–5 mln KRW (taxminan 32–39 mln UZS) toʻladik. Bu summaga operatsiya, tomchilatib yuboriladigan dorilar (kapelnitsalar), shifoxonada yotgan davrdagi dorilar va klinikadagi uch kun kirdi.

Biroz tejash maqsadida biz alohida palata olmadik. Ammo Koreya gospitalidagi umumiy palata men tasavvur qilganimdan butunlay boshqacha boʻlib chiqdi. Har bir karavotning qalin pardalari bor edi, shuning uchun bu joy deyarli alohida boksga aylanardi: sizni hech kim koʻrmaydi, siz ham hech kimni koʻrmaysiz, bemalol yotib, oʻzingizni tiklashingiz va oʻzingizni oʻtish joyida turgandek his qilmasligingiz mumkin.

Homiladorlik paytidagi shifokor qabullari uchun alohida toʻladik. Bitta qabul taxminan 80–120 ming KRW (taxminan 631–946 ming UZS) tushardi. Men 12 martacha koʻrikka bordim: avvaliga oyiga bir marta, toʻqqizinchi oyda esa har hafta.

Yakuniy chek

Bu Janubiy Koreyadagi tugʻruq xarajatlarining universal narxnomasi emas, balki mahalliy sugʻurtasiz shaxsiy tajribamizdir. Yakuniy summa klinika, shahar, palata, shifokor koʻrsatmalari, kasalxonada qolish muddati hamda ona va bolaning holatiga qarab farq qilishi mumkin.

Shifoxonadan chiqqandan keyingi hayot qanday kechdi?

Operatsiyadan keyin shifokorlar darhol muhim qoidani belgilab berishdi: keyingi homiladorlikni kamida uch-toʻrt yildan keyin rejalashtirgan maʼqul. Bir oydan keyin chok qanday bitayotgani va umuman tiklanish qanday ketayotganini tekshirish uchun menga majburiy chekap tayinlashdi. Menga qatʼiy parhezlar buyurilmadi. Nima xohlasam, shuni yedim va taqiqlar roʻyxatidan koʻra koʻproq oʻzimni his qilishimga tayanib ish tutdim. Kesarcha kesishdan keyin bu juda muhim: organizm baribir jiddiy operatsiyani boshdan kechirdi, shuning uchun normal uyqu, ovqat va yordam olishni xohlardim.

Tuqqunimga qadar ham qalqonsimon bez bilan bogʻliq muammolarim bor edi va qizim tugʻilgandan keyin shifokorlar buni nazorat qilishda davom etishdi. Mana shu narsa meni chin dildan hayratda qoldirdi: ular har oy meni oʻzlari tekshiruvga chaqirishardi. Men qon topshirardim, qalqonsimon bez ultratovush tekshiruvidan oʻtardim va bu nazorat koʻrsatkichlar meʼyorga kelguncha davom etdi.

Rostini aytsam, agar ularning qatʼiyatliligi boʻlmaganida, oʻzim shifoxonaga borishim amrimahol edi. Men u qadar noqulaylik sezmasdim, uyda chaqaloq boʻlganida esa oʻz sogʻligʻingni keyinga qoldirish juda oson boʻladi.

Xuddi shu mavzuda ko‘proq ma'lumot

Shveysariyada tug‘ruq qancha turadi: homiladorlikning sakkizinchi oyida ko‘chib ketganimiz va ming dollarlik to‘lov cheki haqida

“Chorivon” nima va nega men u yerga bormadim?

Agar Janubiy Koreyadagi tugʻruq jarayonlari bilan qiziqqan boʻlsangiz, albatta “chorivon” soʻzini uchratgansiz. Onalar tugʻruqxonadan chiqqach, darhol borishlari mumkin boʻlgan tugʻruqdan keyingi markazlarni shunday atashadi.

Bu gʻoya charchagan insonning orzusidek tuyuladi: enagalar bolaga gʻamxoʻrlik qilishga yordam beradi, ona esa dam oladi, tiklanadi, uqalash muolajalariga boradi va asta-sekin tugʻruqdan keyin oʻziga keladi. Kasalxonadan chiqqandan soʻng darhol uyga qaytib, oʻzingizni tetik, koʻp funksiyali robot qilib koʻrsatishingiz shart emas.

Mening tajribam va tanishlarimning soʻzlariga koʻra, bunday markazda bir hafta qolish oʻrtacha 2 mln KRW (taxminan 14 mln UZS) atrofida tushadi. Narxi markazning darajasi, palata, ovqatlanish va muolajalarga bogʻliq.

Men chorivonga bora olmadim. Katta oʻgʻlimiz aynan koreyscha bolalar bogʻchasiga borishga tayyorlanayotgan edi va men uning yonida boʻlishim kerak edi. Ammo men oʻzim uchun chin dildan belgilab qoʻydim: agar qachondir uchinchi farzandga qaror qilsam, albatta oʻzimga shunday munosib dam olishni tashkil qilaman.

Bola uchun hujjatlarni qanday rasmiylashtirish kerak?

Klinikadan javob berilganidan keyin bizga tugʻilganlik haqida maʼlumotnoma berishdi. Undan Qozogʻiston hujjatlarini rasmiylashtirishda foydalanish uchun apostil kerak boʻldi. Men maʼlumotnomani pochta orqali Koreya Tashqi ishlar vazirligiga yubordim. Taxminan bir haftadan keyin hujjat muhr bosilgan holda qaytib keldi. Mening holatımda maʼlumotnomani darhol rus tiliga tarjimasi bilan birga yuborishdi. Agar hujjat faqat koreys yoki ingliz tillarida berilgan boʻlsa, uni qozoq yoki rus tillariga tarjima qilish va notariusda tasdiqlatish kerak.

Apostil xorijiy hujjatlar uchun kerak: Qozogʻiston elektron hukumati saytida koʻrsatilishicha, Qozogʻistondan tashqarida berilgan hujjatlar legallashtirilgandan yoki apostil qoʻyilgandan keyin qabul qilinadi, xorijiy tildagi hujjatlarni esa davlat tili yoki rus tiliga tarjima qilish lozim. Koreyaning e-Apostille xizmati ham apostil koreys hujjatining Gaaga konvensiyasi ishtirokchi-davlatlari uchun haqiqiyligini tasdiqlashini tushuntiradi.

Fuqarolik masalasi ota-onamiz xavotir olganidan koʻra tushunarliroq boʻldi. Agar bola tugʻilgan paytda ota-onaning ikkalasi ham Qozogʻiston fuqarosi boʻlgan boʻlsa, bola tugʻilgan joyidan qatʼi nazar, Qozogʻiston fuqarosi hisoblanadi.

Shifoxonadan chiqqandan keyingi yolgʻizlik

Toʻgʻrisini aytsam, chet elda tugʻishning faqat chiroyli tomonlarigina yoʻq. Men uchun shifoxonadan chiqqandan keyingi yolgʻizlik eng qiyini boʻldi. Toʻngʻich oʻgʻlim tugʻilganda, yonimda singillarim va katta oilam bor edi. Uyda doim kimdir yordamlashib turardi: bolani ushlab turish, ovqat tayyorlash, uxlab olishimga imkon berish yoki shunchaki suhbatlashish uchun. Seulda esa hammasi boshqacha boʻldi. Chaqaloq bilan koʻpincha birma-bir qolib ketardim va baʼzida juda qiyin boʻlardi.

Bunday lahzalarda qulay klinika va eʼtiborli shifokorlar — bu tajribaning faqat bir qismi ekanligini tushunasan. Shifoxonadan chiqqandan keyin oddiy hayot boshlanadi: tungi emizishlar, charchoq, toʻngʻich farzand, roʻzgʻor va hujjatlar. Bunga ham tayyorlanish kerak.

Boʻlajak onalarga mening maslahatim

Men hammaga: “Qoʻrqmang va albatta Koreyaga tugʻishga boring”, deb aytmagan boʻlardim. Chet elda tugʻish — bu hujjatlar, pul, til, tibbiy qarorlar va shifoxonadan chiqqandan keyin kim yordam berishi haqidagi abadiy muammodir.

Biroq, agar siz allaqachon Janubiy Koreyani koʻrib chiqayotgan boʻlsangiz, qoʻrqmang. Menga bu yerda nazorat, operatsiya va tiklanish jarayoni qanday tashkil etilgani yoqdi. Shifokorlar shoshiltirmagani, xodimlar hatto tarjimon orqali boʻlsa ham meni tushunishga harakat qilgani, tugʻruqdan keyin esa menga haqiqatdan ham gʻamxoʻrlik qilishgani yoqdi.

Eng muhimi — budjetni oldindan hisob-kitob qilish, hujjatlarni hal etish, klinikani tanlash va nafaqat tugʻruqning oʻzi, balki undan keyingi dastlabki haftalar haqida ham oʻylab qoʻyishdir.